Korozja rzadko zaczyna się od dziury w progu. Zwykle jest to drobny odprysk na masce, pęcherzyk lakieru przy nadkolu albo rdzawy nalot na krawędzi drzwi. Po zimie na posypanych drogach taka usterka może przerodzić się w kosztowną naprawę blacharską, dlatego zabezpieczenie ognisk korozji przeprowadza się jesienią, przed pierwszymi przymrozkami.
Dlaczego zimą rdza rozwija się szybciej?
Korozja stali to proces elektrochemiczny wymagający tlenu i wody. Sól rozpuszczona w roztopionym śniegu tworzy elektrolit przewodzący prąd znacznie lepiej niż czysta woda, co przyspiesza reakcję. Woda wnikająca w mikropęknięcia powłoki zamarza, zwiększa objętość i odspaja lakier od blachy. Błoto pośniegowe długo zalega w nadkolach i na progach, a w ogrzewanym garażu reakcja biegnie jeszcze szybciej. Korozja podpowłokowa sięga przy tym dalej, niż sugeruje widoczny ślad.
Wsteczny bieg dla korozji – od czyszczenia ognisk rdzy po nowy lakier
Pierwszym etapem jest umycie i odtłuszczenie uszkodzonego miejsca. Usuwanie rdzy z karoserii prowadzi się mechanicznie – papierem P80–P120, szczotką drucianą lub małą szlifierką – aż do odsłonięcia czystego metalu. Krawędzie zdrowego lakieru matuje się drobniejszym papierem (P240–P320), co poprawia przyczepność kolejnych warstw. Na oczyszczoną blachę nakłada się podkład antykorozyjny, np. epoksydowy lub cynkowy. Jeśli szlifowanie ujawni perforację, konieczna jest naprawa skorodowanych elementów nadwozia w warsztacie – zaprawka nie zastąpi wspawania nowego fragmentu.
Lakiery zaprawkowe dobiera się według kodu koloru z tabliczki znamionowej, umieszczonej np. na słupku drzwi lub w komorze silnika. Do drobnych odprysków wystarcza pędzelek, większe pola wymagają aerozolu albo pistoletu. Większość współczesnych aut ma powłokę dwuwarstwową: baza odpowiada za barwę, a połysk i odporność chemiczną zapewnia warstwa wierzchnia. Tę funkcję pełnią lakiery bezbarwne samochodowe, najczęściej akrylowe z utwardzaczem. Wersje HS i UHS zawierają więcej części stałych niż MS, więc tworzą grubszą i szczelniejszą powłokę. Lakierowanie wykonuje się w temperaturze około 20°C, bo w zimnym pomieszczeniu utwardzanie się wydłuża.
Jazda w trudnych warunkach – zabezpieczenie podwozia i karoserii na zimę
Konserwacja podwozia przed zimą wymaga suchej pogody, ponieważ masa nałożona na wilgotne podłoże zamyka wodę pod spodem. Podwozie myje się pod ciśnieniem, suszy nawet przez dobę i sprawdza stan blach. Fragmenty z łuszczącą się powłoką oczyszcza się, gruntuje i pokrywa preparatem bitumicznym, kauczukowym lub woskowym. Do profili zamkniętych, takich jak progi, wprowadza się przez otwory technologiczne środki penetrujące, które wypierają wilgoć.
Ochrona karoserii przed solą drogową polega głównie na regularnym myciu – zimą co 1–2 tygodnie, z płukaniem podwozia i nadkoli, w dni z dodatnią temperaturą. Wosk lub syntetyczny sealant utrudnia przywieranie błota, a świeże odpryski należy szybko zamykać.
Ostatnia prosta przed wiosną – najważniejsze wnioski
Skuteczne zabezpieczenie antykorozyjne samochodu przed zimą obejmuje trzy etapy: usunięcie ognisk rdzy, odtworzenie szczelnej powłoki lakierniczej i ochronę podwozia. Kolejność ma znaczenie – żaden wosk nie zatrzyma rdzy, której nie usunięto. Do samodzielnych napraw potrzebne są podkłady, lakiery zaprawkowe w kolorze nadwozia oraz lakiery bezbarwne samochodowe klasy HS. Wiosną przegląd karoserii dobrze powtórzyć, by wychwycić szkody powstałe w sezonie.
